موجودات عجیب: تنها طوطی دنیا که پرواز نمی کند

دو نکته مهم در مورد نیوزیلند هست که بهتره هر کسی اونا رو بدونه: اول اینکه این سرزمین بیشتر از اندازه سبزه و دوم اینکه به هر نقطه ای که نگاه کنین گله های گوسفند رو در اون می بینین.

این کشور پر از گوسفنده و صنعت دامداری قدرتمندی داره. نگفته نمونه که اولین بار کاپتان کوک بود که در سال ۱۷۷۳ میلادی این گونه های پستاندار رو به نیوزیلند آورد.

البته از نظر تاریخی تنها پستانداری که در این سرزمین آشیانه داشته خفاش بوده و گوسفندها تنها یکی از مواردی هستن که از سرزمینای دیگه به اینجا آورده شدن. حالا اما شرایط فرق کرده و به هر طرفی که نگاه کنین می تونین پستانداران رو ببینین؛ از موش، گربه و سگ گرفته تا میلیونا گوسفندی که به این سرزمین آورده شدن و به شکلی مطلوب خود رو با آب و هوای اون وفق دادن.

اما زیاد شدن چمعیت پستانداران، به خصوص گوسفندها انگار کابوس اکولوژیکی در نیوزیلند بدل گردیده طوری که موشا تخم پرندگان رو می خورن و خود پرنده ها هم خوراک گربه ها می شن.

بخاطر این تقریبا نصف گونه های جور واجور پرندگان این سرزمین منقرض شدن و این تازگیا هم یکی از گونه های بسیار نادر نیوزیلندی در لبه پرتگاه نابودی قرار گرفته که در ادامه این مطلب بیشتر در مورد اون می خونید. با سایت ما همراه باشین.

این پرنده که کاکاپو اسمشه، تنها طوطی موجود در دنیاست که پرواز نمی کنه. کاکاپو می تونه تا صد سال زندگی کنه و الان تنها ۱۲۶ عدد از اون در طبیعت پیدا میشه.

اما این ۱۲۶ عدد از کاکاپو، الان واسه خود محافظانی اختصاصی دارن که اونا رو در سه جزیره بدون هرگونه پستاندار، تحت نظر گرفتن، به اونا غذا میدن و به آرومی جمعیتشان رو زیاد می کنن.

به گفته اندرو دیگبای، زیست شناس اداره حفاظت از محیط زیست نیوزیلند، این سرزمین در قرن ۱۹ میلادی، پر از کاکاپوها بود و صدها هزار و شاید میلیونا عدد از اونا در اون زندگی می کردن.

اون ادامه میده: «براساس اسناد تاریخی وقتی که اولین گروه از اروپاییا در دهه ۱۸۰۰ میلادی به این سرزمین مهاجرت کردن، ده ها عدد از اونا شبا روی کمپای اسکانشان می نشستن و به اندازه ای از خود سر و صدا تولید می کردن که خوابیدن رو واسه اونا نشدنی ساخته بودن. این افراد می گفتن که فقط با تکون دادن درختان می تونستن خیلی راحت چند عدد از این پرنده ها رو بگیرن.»

اما وقتی که پستانداران واسه اولین بار به این سرزمین آورده شدن، کم کم از جمعیت این پرنده ها هم کم شد تا اینکه در دهه ۱۹۷۰ میلادی، محققان اعلام کردن که تنها جمعیت کوچیکی از گونه های نر این پرنده باقی مونده که این خبر اصلا واسه یه گونه جانوری خوب نیس.

اما طولی نکشید که جمعیت محدودی از گونه های ماده این طوطی در جزیره استوارت در منطقه جنوبی نیوزیلند کشف شد و اینطوری کاکاپو نجات یافت.

با این همه، تعداد این پرنده مرتبا کم و کم تر می شد تا اینکه در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی به کمترین اندازه خود یعنی ۵۰ عدد رسید، با این حال، تلاشایی که به وسیله اعضای سازمان حفاظت از محیط زیست این کشور انجام شد، به آرومی این طوطی رو به زندگی برگردونه.

اما به چه دلیل کاکاپوها تا این اندازه نسبت به پستانداران ضعیف هستن؟ این موجودات از حدود ۱۸ میلیون سال پیش و بی اینکه تهدیدهایی اینجور جدی رو پیش روی خود داشته باشن، تا به امروز دووم آورده ان و جمعیت شون فقط به این خاطر که تهدیدی پیش روشون وجود نداشته ادامه پیدا کرده.

تا قبل از این خبری از پستانداران و خورده شدن تخمای این پرنده ها به وسیله اونا نبود و به همین خاطره که کاکاپوها عزمشونو جزم کردن مهارت پرواز کردنشون رو ترک کنن.

مطمئنا پرواز دستاوردی قابل توجه بود که تاریخ زندگی بشر رو دچار تحولی بزرگ کرد اما اگه این نتیجه کار از دیدگاه یه پرنده نیاز به نظر نیاد، بهتر می بینه که اونو ترک کنه. بدیش اینه ورود پستانداران به نیوزیلند، راه تکاملی طی شده به وسیله این پرنده رو بیشتر از هر زمان دیگری واسه اون دردسرساز کرد.

نکته باحال در مورد این طوطی اینکه، بر خلاف نداشتن توانایی پرواز، بالای بزرگی داره (گونه مقابل این پرنده به نام کیوی که اونم توانایی پرواز نداره، بالایی داره که میشه گفت کم کم پنهون شدن و دیگه نمیشه اونا رو روی بدنش دید) که از اونا واسه بیرون اومدن از لابلای شاخه درختان استفاده می کنه.

کاکاپوها بالا روندهای ماهری هستن و با به کار گیری منقار و چنگالای خود ارتفاعات رو در جستجوی میوه و توت بالا می رن.

دیگبای میگه: در فصل تابستون که جوجه های این پرنده سر از تخم بیرون میارن، مادر به اندازه ای واسه رسوندن غذا به اونا عجله داره که به جای گذروندن راه برگشت با به کار گیری پاهاش تصمیم میگیره که از ارتفاعات روی درختا بپرد. بعضی وقتا این ارتفاع به ده ها متر می رسه و پرنده انگار در بین برگشت با زمین برخورد می کنه.

در بعضی موارد این برخورد به حدی شدیده که محققان اونا رو به صورت زخمی روی زمین پیدا می کنن اما این کار ارزشش رو داره چراکه می تونن از این روش خیلی سریع به آشیانه خود برگردن و از جوجه های خود در برابر موجودات دیگری مثل جغدها (که واسه شکار کردن کاکاپوهای بزرگسال بیشتر از اندازه کوچیک هستن) نجات بدن.

نکته دیگه در مورد کاکاپوها اینکه هر سه سال یه بار و همزمان با به بار نشستن درخت rimu تولید مثل می کنن و روششان هم اینه که در اواخر سال، درست نزدیک سال نوی میلادی، گونه های نر این پرنده از تپه های دور و بر محل زندگی خود بالا می رن و در اونجا لانهایی رو روی خاک حفر می کنن و اونا رو از راه مسیرهای جور واجور به همدیگه وصل می کنن.

در مرحله بعد، گونه های نر هر شب در لانها می شینن و خود رو باد کرده و صدایی بی انتها بلند و عجیب تولید می کنن که از چندین مایل اونطرف تر هم شنیده می شه. پرنده های نر این کار رو واسه چندین ماه، هر شب به مدت هشت ساعت انجام میدن تا گونه های ماده رو جلب کنن.

گونه های ماده معمولا یه عدد تخم می ذارن (هر سه سال، تنها یه تخم). خبر خوب اینکه کاکاپوها می تونن تا صد سال زنده بمونن و به خاطر همین فرصت کافی واسه تولید مثل رو دارن.

وقتی آدم خرابیای دست خود رو بازسازی می کنه

همونطور که در اول گفته شد، سازمان حفاظت از محیط زیست نیوزیلند ناظرانی رو در سه جزیره محل سکونت این ۱۲۶ عدد پرنده باقی مونده فرستاده که با به کار گیری گیرنده هایی موقعیت دقیق اونا رو تحت نظر دارن و علاوه بر این، جزیره هایی که این گروه در اون سکونت دارن هم از نظر بیولوژیکی شدیدا تحت نظر قرار داره.

در این جزایر، کیف تک تک آدمایی که به داخل قدم می ذارن بررسی می شه تا از نبود موش یا هرگونه پستاندار دیگری در اونا اطمینان حاصل شه و در کنار اون، هر چیزی رو از راه اسپریای خاص ضدعفونی می کنن تا مریضی وارد جزایر نشه.

برنامه های حفاظتی اجرا شده تا به امروز موفقیت آمیز بودن و تعداد پرنده هایی که متولد می شن به مراتب بیشتر از آمار مرگ و میز اوناس و جمعیت اونا در حال بیشتر شدنه.

Be the first to comment

Leave a Reply

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد


*