سازمان های بین المللی

No Comments
دانلود پایان نامه

ه منظور حمایت از منافع شهروندان خود بنادر کشورهای خارجی که به تجارت مشغول بودند ایجاد گردید.
به علت عدم مسئولیت سیاسی کنسول در خارج از کشور، افراد دیگری بعنوان نماینده سیاسی کشور خویش تحت عنوان سفیز به خارج از کشور اعزام شدند.
کنسول و سفیر که به آن دیپلماسی دوگانه اطلاق می گردد از قرن پانزدهم با پیشنهاد حکومت ایتالیا جای خود را به «سفیر دیپلماتیک دائم» داد.
شیوه مبادله سفرا به همراه هیات دیپلماتیک از آن تاریخ به بعد مرسوم شد. اما روابط بین المللی و گسترش و پیچیدگی آن، به مرور زمان ناتوانی سفرای دایم را در حل و فصل مسایل و اختلافات جهانی و منطقه ای را بیش از پیش آشکار و اثبات نمود. چرا که در برخی مسائل اختلافات نه تنها دربرگیرنده دو کشور بلکه چندین کشور را نیز شامل می شد و قطعا حل و فصل اینگونه اختلاف مستلزم مذاکرات چند جانبه ای بود که می بایستی از طریق کنفرانس های بین المللی انجام می شد.
بنابراین، تشکیل کنفرانسهای بین المللی که متشکل از نمایندگان کشورها بودند، تنها راه دست یابی به حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات به نظر رسیدند که از نیمه قرن نوزدهم گرایش و تمایل کشورها به تشکیل و برگزاری چنین کنفرانسها و تجمعاتی بیشتر و بیشتر شد.

نمونه ای از این تجمعات می توان به کنفرانس صلح وستفالی اشاره کرد که در سال 1648 تشکیل گردید و بعنوان یک کنفرانس بین المللی تلقی می گردد. بعدها در قرن نوزدهم نشستها و کنفرانسهای متعددی منعقد گردید که هریک منجر به انعقاد معاهدات گوناگونی منجر شدند. از جمله صلح نامه هایی از طریق کنگره وین در سال 1815 بین کشورهای اروپایی منعقد گردید که این موضوع پس از جنگ های ناپلئونی ایجاد گردید و دیگر مذاکرات صلح پاریس در سال 1918 بود که پس ازپایان جنگ جهانی اول که منجر به انعقاد «معاهدات ورسای» در سال 1919 گردید.
بنابراین از آنجاییکه مذاکرات دیپلماتیک دو جانبه برای حل و فصل مشکلات و اختلافات منظقه ای و جهانی بسیار نامناسب و ناتوان بوده اند به همین دلیل هر گونه قرارداد و پیمان صلحی به دنبال مذاکرات در قالب یک کنفرانس بین المللی منعقد می شد. لازم به ذکر است که واژه «سازمان بین المللی» ظاهرا برای اولین بار در قرن نوزدهم توسط حقوقدان اسکاتلندی «جیمز لوری بر» به کار گرفته شد.

گفتار دوم:
مفهوم سازمان های بین المللی
امروزه سازمانهای بین‌المللی در جنبه های مختلف روابط بین‌الملل دارای اشتغالات و فعالیتهای گسترده‌ای می‌باشند. این سازمانها در عرصه‌های مختلف زندگی بشری وارد شده و حل بسیاری از مسائل و معضلات جهانی از این طریق میسر شده است. سازمانهای بین المللی محصول اراده دولتها بوده که برای تحقق اهداف مشترکی بنا نهاده شده‌اند و در کنار دولتها جزء تابعان فعال حقوق بین‌الملل محسوب می‌شوند و نقش مهمی را در توسعه و تحول حقوق بین‌الملل ایفا می کنند. بر خلاف دولتها که از صلاحیت عام برخوردارند سازمانهای بین المللی تابع اصل تخصصی بودن می‌باشند و اختیارات آنها در حدودی است که به طور صریح یا ضمنی از طرف دولتها به آنها اعطا شده است. علی رغم نقش مثبت این سازمانها در توسعه قواعد بین‌المللی همواره این امکان وجود دارد که آنها از مسیر اصلی خود منحرف شده و موازین بین‌المللی را نادیده بگیرند.
سازمانهای بین‌المللی هرچند دارای شخصیت حقوقی مستقل از اعضا هستند ولی در نهایت این دولتهای عضو هستند که گردانندگان اصلی این سازمانها محسوب می‌شوند. ساختار این سازمانها اغلب به گونه‌ای است که این اجازه را به دولتهای عضو می‌دهد که در برخی موارد اراده خود را بر سازمان تحمیل نموده و تصمیمات سازمان را در جهت تامین منافع خود هدایت نمایند. این نوع تحمیل اراده در اغلب موارد به نقض موازین بین‌المللی منجر می‌گردد. در مساله برنامه هسته‌ای ایران نیز که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفت به روشنی می‌توان این امر را مشاهده کرد. عملکرد آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و شورای امنیت در این قضیه نشان داد که صرف تاکید نظری بر اصل استقلال شخصیت حقوقی سازمان بدون وجود سازوکارهای مناسب برای محافظت از آن، در عمل نمی‌تواند مانع نفوذ ناروای دول قدرتمند در امور سازمان گردیده و استقلال سازمان را حفظ نماید.
اصولا برای تجزیه و تحلیل هر موضوع حقوقی، ابتدا باید به تعریف موضوع مبادرت ورزید و حدود آن را معین نمود. چرا که سازمان بین المللی گاه به عنوان مفهومی کلی به ساختار و سازماندهی جامعه بین المللی دلالت دارد که همواره با موجودیت جامعه بین المللی عجین گشته و جزء لاینفک آن می باشد و گاهی هم معرف نهادی بین المللی است که متولد می شود. زندگی می کند و می میرد مانند اینکه نوعی تعامل میان هر دو مفهوم سازمان بین المللی وجود دارد.
بنابراین سازمان بین المللی عبارت از اجتماع نهادینه گروهی از کشورهاست که به منظور تحقق هدفهای معین و مشترک در زمینه های مختلف (اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و غیره) با یکدیگر همکاری می کنند. البته سازمان های بین المللی خود نیز می توانند در زمره موسسان سازمان بین المللی جدیدی باشند. مبنای تاسیس هر سازمان بین المللی، «معاهده موسس» است که به منزله اساسنامه آن سازمان است. تابعان فعال حقوق بین الملل، با انعقاد چنین معاهده ای که یک سند چند جانبه بین المللی است تمایل خود را به همکاری منظم در محدوده مشخص ابراز می دارند. بنابراین معاهدات موسس سازمانهای بین المللی، همچون سایر معاهدات بین المللی، تابع حقوق معاهدات بین المللی است.
با توجه به موارد معنونه به دلیل رشد و توسعه سازمان های بین المللی، نمی توان تعریفی جامع از سازمانهای بین المللی که مقبولیت جهانی داشته باشد ارائه داد. اما آنچه به نظر می رسد اینست که با فائق آمدن بر اختلافات در نحوه ارائه تعریف، به یک اتفاق نظر کلی دست یافت.
به لحاظ تاریخی جایگاه سازمان های بین المللی در جامعه بین المللی متاثر از رشد همکاری دولتها با یکدیگر و ماهیت مسائلی بوده است که در نتیجه تحولات بین المللی مطرح گشته اند. با وجود این همکاری میان دولت ها عامل بلافصل پیدایش سازمان های بین المللی نیست.
اقدامات دولتها ابتدا از رهگذر مجاری دیپلماتیک و انعقاد معاهدات بین المللی هماهنگ گردید و پس از آن برای اصلاح و روزآمد کردن اسناد موجود، تشکیل کنفرانس های بین المللی خاص و سپس منظم را در پی داشت و به این ترتیب زمینه ایجاد و سازمانهای بین المللی اولیه در قالب کمیسیون های رودخانه ای و اتحادیه های عمومی بین المللی فراهم شد.
بر این اساس از ابتدای قرن نوزدهم دولت ها به یکدیگر نزدیکتر شدند و در نتیجه روابط بین المللی دوام و قوام بیشتری یافت. به همین دلیل، دولتها برای حل مسائل روزمره خود سازمان هایی بنیان گذاشتند و در آن ها با یکدیگر به همکاری پرداختند. البته این احتمال وجود دارد که اندیشه سازمان های بین المللی از زمان ظهور نخستین حکومتها مطرح بوده است اما سازمانهای بین المللی در مفهوم امروزین قبل از قرن نوزدهم میلادی وجود نداشته است و یکی از دلایل این امر آن است که قبل از قرن نوزدهم سیستم بین المللی، متشکل از دولتهای دارای ثبات و استواری کافی نبود که بتواند همکاری بین المللی میان دولتها را به عنوان شرط ضروری ایجاد یک سازمان بین المللی به ارمغان آوَرَد. لذا با امضای معاهدات وستفالی در سال 1648 میلادی زمینه تشکیل کنگره ها و کنفرانس های بین المللی فراهم آمد لیکن هنوز تا نهادین شدن همکاری های بین المللی فاصله بسیار بود.
در هر حال سازمانهای بین المللی را نمی توان صرفا به عنوان ابزار و وسیله همکاری قلمداد نمود. سازمان ها در عرصه روابط بین المللی به تدریج از حیات مستقل برخوردار شدند و موقعیت خود را به عنوان عنصر ضروری حیات بین المللی تثبیت نمودند، تا آنجا که دیوان بین المللی دادگستری در سال 1949 در رای مشورتی خود جهت فراهم ساختن زمینه حضور فعال تر و موثر تر سازمان های بین المللی در حوزه روابط بین المللی ابراز داشت که نوع و ماهیت تابعان هر نظام حقوقی متاثر از نیازهای هر جامعه است. بر همین اساس سازمان های بین المللی به تدریج به عنوان ستون نظام حقوقی بین المللی جلوه گر شدند و جامعه بین المللی دولتها بر مشارکت آن ها در فرآیندهای سیاسی و حقوقی بین المللی گردن نهادند.

  دانلود پایان نامه رشته حقوق در مورد فرآیند دادرسی

گفتار سوم:
ویژگی ها و خصوصیات کلی سازمان های بین المللی
سازمان های بین المللی دارای ویژگی های عام و مشترک هستند و افزون بر آن هر گروهی و یا هر یک از آنها نیز دارای ویژگی های خاص و مخصوص به خود است.
خصوصیات عام و مشترک سازمان های بین المللی عبارتند از:
دارا بودن استقلال و شخصیت حقوقی بین المللی، جدا و مستقل از کشورهای عضو، دائمی بودن یا دارا بودن دوام و استمرار و داشتن تشکیلات و ارکان منظم.
با این حال می توان سازمان های بین المللی را اینگونه تعریف کرد که:
سازمان های بین المللی به تجمعی از دولتها اطلاق می شود که بر اساس یک سند تاسیس (معاهده) تشکیل می شود و اعضاء آن اهداف مشترکی را در چارچوب نهادها و کارگزاری های ویژه با فعالیت مستمر و مداوم دنبال می کنند.
با بیان این تعریف ویژگی های سازمان های بین المللی را می توان اینگونه بر شمرد؛
سازمان بین المللی از اجتماع دولتها تشکیل می شود.
سازمان بین المللی بر اساس یک سند تاسیس ایجاد می شود.
اعضای سازمان اهداف مشترکی را دنبال می کنند.
فعالیت سازمان در چارچوب ارکان و کارگزاری های خاص صورت می گیرد.
فعالیت سازمان مستمر و مداوم است.

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

  مقاله رایگان درباره آیین دادرسی کیفری

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

الف- اجتماع دولتها
سازمان بین المللی اصولا از اجتماع دولت هایی تشکیل می گردد که سند تاسیس سازمان را تصویب کرده اند. هریک از دولتهای عضو با اعزام نمایندگانی به سازمان از مواضع و منافع خود دفاع می کنند.
هرچند اعضای تشکیل دهنده سازمان های بین المللی معمولا از دولتها هستند، لیکن می توان شاهد سازمان هایی با موجودیت های غیر دولتی نیز بود.
مثلا طبق اساسنامه سازمان بین المللی کار، علاوه بر نمایندگان دولت ها، نمایندگان اتحادیه های کارگران و کارفرمایان می توانند در مذاکرات شرکت و در اتخاذ تصمیم سهیم باشند.
و یا قضات دیوان بین المللی دادگستری (لاهه) نماینده دولت متبوع خود به شمار نمی آیند و با حفظ استقلال رای، از مواضع حقوقی خود دفاع می کنند، حتی اگر بر خلاف مواضع دولت متبوع شان باشد.
اعضای برخی از سازمان ها، نمایندگان دولت نبوده، بلکه نماینده (مردم) هستند؛ مانند نمایندگان پارلمان اروپا
ب- تصویب سند تاسیس:
لازمه تشکیل یک سازمان بین المللی، علاوه بر اجتماع دولتها، تصویب سند تاسیس تحت هر نام توسط اعضاء است(میثاق،منشور، اساسنامه و غیره). هرگونه تجمع دولتها بدون تصویب سند تاسیس نمی تواند منجر به تشکیل یک سازمان بین المللی شود، در غیر این صورت تجمع گروهی از دولتها بدون تصویب اساسنامه نظیر کنفرانس های بین المللی خواهد بود که برای مدت معین و موضوع مشخص تشکیل و پس از تبادل نظر شرکت کنندگان خاتمه می یابد.
تصویب سند تاسیس منجر به دو امر می شود:
اعلام موجودیت سازمان
احراز شخصیت حقوقی و بین المللی

  صلح و امنیت بین المللی

1- اعلام موجودیت سازمان
تاسیس سازمان های بین المللی ضرورتا در پی انعقاد معاهدات چندجانبه صورت می گیرد به طوری که می توان گفت«حقوق معاهدات» بخش مهمی از حقوق سازمان های بین المللی را تشکیل می دهد لذا تصویب سند تاسیس از ضروریات اولیه تشکیل سازمان های بین المللی است و بدون تصویب، سند تاسیس لازم

دیدگاهتان را بنویسید