ماهواره‌های فضایی ایرانی با چالش‌های بسیاری روبرو هستند
Abstract background.

ماهواره‌های فضایی ایرانی با چالش‌های بسیاری روبرو هستند

وزیر ارتباطات خبر از موفقیت تست ماهواره های ایرونی داده و گفته که این ماهواره ها قرار بود از سال۸۷ با همکاری بین المللی ساخته شن که کشورای دیگه حاضر به این همکاری نشدن. به گفته اون برنامه عوض شد تولید داخلی با دقتی ۲۵ برابر و البته با معطلی ای طولانی ساخته شد و در خدمت کشاورزی، محیط زیست و مدیریت آب مورد استفاده قرار گرفته.

این خبر در نگاه اول خوشحال کننده و غرورآفرینه اما ابهاماتی درباره اون هست که در گفتگو با «رضا شهبازی»، کارشناس فناوری اطلاعات و ارتباطات به بعضی از اونا پراختیم. شهبازی عقیده داره در موضوع فناوری ماهواره ای، نامدارانی فعالیت می کنن که همه از صاحب نظران کشور بوده و حق استادی دارن و باید به اونا خسته نباشین گفت اما سوالاتی هم در سیاستای کلان پیشرفت ماهواره هست که واسه شفافسازی باید پرسیده شه:

«بودجه زیادی در طراحی و ساخت ماهواره های کشور (دانشجویی و غیردانشجویی) هزینه شده. مراکزی هم با این عنوان به صورت دائمی مشغول به فعالیت هستن. سوال اینجاس که اگه ما بهترین ماهواره تصویربرداری رو هم در کشور بسازیم (که فعلاً به دلیل چالشای فنی نمی تونیم)، فقطً موفق میشیم اونو تو یه مدار LEO بذاریم که در نتیجه عمر ماهواره و زمان استفاده خیلی کم میشه. نمونه هایی که تا کنون طراحی، ساخته و پرتاب شدن، عمر کمتر از یه ماه داشته و دلیل این مطلب هستن.»

به گفته شهبازی حتی اگه با شرایطی، امکان پرتاب ماهواره به مدارهای مناسب خصوصاً GEO رو داشته باشیم، ابعاد، وزن و مکانیزهای مکانیکی ماهواره های ساخته شده رقابت برانگیزه. اون فرض رو بر این میذاره که مشکلات پرتاب ماهواره با تموم رقابتا برطرف بشه و سوال بی جواب دیگری رو مطرح می سازه: « تشعشعات فضایی و عمر به درد بخور قطعات ماهواره ای چه کنیم؟ بدنه ماهواره رو ما در کشور می کنیم؟ رنگ مورد استفاده رو چیجوری؟ همین سوال رو می تونیم به قطعات الکترونیکی و پردازشی مقاوم به تشعشعات فضایی، سلولای خورشیدی پربازده و … گسترش بدیم.»

این کارشناس باور داره که  قطعات مقاومی که می تونن در تکنولوژی واقعی فضایی استفاده شن رو همانایی میسازن که قرار بود ماهواره رو طراحی کنن و نکردن:

«اگه ما امروز با تکیه به توان داخلی طرحی می زنیم، باید مشکلات اونو هم بدونیم. بدونیم که حتی اگه موشکی داشتیم که ماهواره رو در مدار مناسب زمین قراردهد، عمر این ماهواره اون قدرها هم طولانی نبود. به همه اینا، مسائل امنیتی، ایستگاه های زمینی و هزار رقابت دیگه اضافه می شه.»

اون به راه و روش و نگاه جدید دکتر براری، ریاست سازمان فضایی کشور رو نگاهی پسندیده می دونه که قصد تجاری کردن ماهواره رو دارن و باور داره اگه پول بخش خصوصی وارد این بخش شه، شاید استفاده واقعی محقق شه. به گفته شهبازی وقتی میشه یه ماهواره بومی رو یه کالای هدف دار یا تبلیغاتی دونست که به دلایل دیگری از کاربرد واقعی (مثلاً ایجاد حس افتخار، تربیت نیروی متخصص و هزار دلیل دیگه) واسه اون هزینه شه:

«ولی وقتی صحبت از کاربرد همین ماهواره در مسائل واقعی مثل کشاورزیه، این سوال مطرح می شه که این کاربرد گفته شده با ماهواره های بومی محققه؟ و اگه بله،که در مورد اون باید متخصصین بخش نظر بدن، این کاربرد به هزینه صرف شده می ارزه؟ تنها راه دسترسی به این کاربرده های واقعی صرف این هزینه در طراحی ماهواره های فعلیه؟»

اون پرسیدن این سوالات رو در میدون خودروسازی هم منطقی می دونه اما باور داره که در بخش فناوری اطلاعات پاسخگویی و شفافیت بیشتری دیده شده و امید داره که این شفافسازیا زودتر انجام شه تا زحمات صنعت فضایی کشورمون هم بیشتر و بیشتر دیده شه.

پاسخی بگذارید

بستن منو