زندگی روی ماه؛ کارشناس ناسا از مسیر پیش رو می گوید
Point Travel Route

زندگی روی ماه؛ کارشناس ناسا از مسیر پیش رو می گوید

دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا هفته گذشته حکمی رو امضا کرد که شامل جزئیات مربوط به طرح ارسال فضانوردان این کشور به ماه و در آخر مریخه. همونطور که شاید میدونید بشر از سال ۱۹۷۲ میلادی تا الان پایش رو روی قمر نامبرده نگذاشته س.

اما برنامه ریزی واسه ساخت اقامتگاه روی سیارات صخره ای و خاکی غیر از زمین در چارچوب وظایف ناسا قرار نداره و این سازمان تمرکز خود رو فقط روی ماموریتای جداگونه اش به فضا قرار می ده.

واسه اینکه درک بهتری از زندگی روی ماه داشته باشین در ادامه این مطلب خلاصه ای از گفته های گذشته رابرت مولر کارشناس ارشد تکنولوژی ناسا رو با شما در میان می ذاریم که در مورد علوم رباتیک، ساخت پایگاه روی سیارات و هم اینکه بسیاری جنبه های اکتشافات فضایی تخصص داره.

خونه سازی روی ماه چیجوری میشه؟

ما سازه ها رو به دو گروه تقسیم می کنیم؛ اول سازه های دو بعدی که سکوهای فرود، جاده ها، پارکینگا، محدوده های بدون غبار یا حتی نواحی گرمی که گرما رو واسه شبای سرد روی کره ماه نگهداری می کنن، همه در این دسته جای می گیرن. دسته دیگه سازه های سه بعدی هستن که حجم دارن و مواردی مثل سکونتگاه، پناهگاهای حفاظت در برابر تشعشع و مانند این رو شامل می شن. پس روی ماه سازه ها و بناها چیزی بالاتر از یه سرپناه هستن چراکه باید فشار هوای درون اونا واسه زندگی فضانوردان و البته کارکرد درست و بدون مشکل لوازم بهینه سازی شه.

محققان در طراحی معماری این ساختمونا باید به چه نکاتی توجه کنن؟

به طور خلاصه، واسه ساخت یه محل زندگی روی ماه یا مریخ لازمه که در مرحله اول شرایط خشن محیطی رو در نظر بگیرین و بعد از اینکه کار طراحی بنا واسه اینجور محیطیایی رو به اتمام رساندید باید عملیاتی بودن ساخت اونو مورد بررسی بذارین. باید در نظر داشت که روند ساخت و ساز از راه رباتا انجام قبول می کنه و آدم از اول در اونجا حضور نداره. پس، در اول رباتا پایگاه اصلی رو میسازن و بعد آدم وارد میدون می شه و زندگی اش درون اون بناها رو شروع می کنه. پس میشه اینطور نتیجه گرفت که نکات مهمی باید در نظر گرفته شن و ما شک نداشته باشین در برهه الان توانایی انجام این کار رو ندارین اما در آزمایشگاه مشغول تدوین و پیشرفت راهکارهای مناسب هستیم. به نظرم ظرف ۱۰ تا ۲۰ سال میتونیم که اینجور کاری رو انجام بدیم.

خصوصیات خشن محیطی کدوما هستن؟

اول از همه، روی مریخ نوسانات دمایی بسیار بالاست و فقط با حرکت از مناطق روشن به نواحی تحت سایه دمای این سیاره میتونه از ۱۲۵ درجه سلسیوس به منفی ۱۳۰ درجه سلسیوس برسه و افت شدیدی پیدا کنه.

نکته مهم بعدی اینکه اتمسفر این سیارات نزدیک به خلاءه و هیچ جوی در اونا وجود نداره. در راس همه این موارد هم باید به پرتوهایی اشاره کرد که از اعماق فضا میان و ضروریست که کنترل شن. دو نوع تشعشع هست: اول ذراتی که از خورشید پراکنده می شن و دوم پرتوهای کیهانی که از اعماق فضا به سطح سیارات می رسن. اما در راس همه اینا، سنگای آسمونی بسیار ریزی قرار دارن که به سمت ماه میان. جالبه بدونین که ماه هم مثل زمین بعضی وقتا دچار لرزش می شه (ماه لرزه) و در نتیجه ضرورت داره که بناهای روی اون با در نظر داشتن اصول ایمنی طراحی شن. شرایط محیطی خشن هم از دیگر خصوصیات سطح ماهه که این نکته هم باید در زمان طراحی و ساخت ساختمانا مورد توجه گرفته شه. بخاطر این میشه گفت که با نوع جدیدی از طراحی روبرو هستیم.

ساختمانا از چه مصالحی ساخته می شن؟

پس فرض می کنیم که می خوایم ساختمانایی با در نظر داشتن کلیه این عوامل و البته با به کار گیری منابع بومی (واسه اون سیارات) بسازیم. در فاز اول شاید لازمه ماژول یا قالبایی که در زمین ساخته شدن رو به سطح این سیارات انتقال بدیم و بعد اونا رو درون پناهگاهای زیرزمینی بذاریم که خود پناهگاها هم از رگولیت یا سنگای ریزی ساخته شدن که روی سطح ماه و مریخ فت و فراوون یافت می شن. در ادامه و با پیشرفت تکنولوژی دیگه احتیاجی نیس که لوازم یا مواد لازم واسه این کار از زمین به سطح سیاره مورد نظر آورده شه و از زمین جداگونه و بی نیاز میشیم. در اون مرحله به طور کامل خودکفا شده ایم و میتونیم که فقط با فرستادن چند ربات به سطح ماه کارمون رو به پیش ببریم چون در سطح این سیارات انرژی خورشید با زیادی بالا پیدا میشه و حجم خیلی از مصالح هم از سطح ماه و مریخ قابل استخراج و استفاده هستن.

الان انگار چاپ سه بعدی نامزد اصلی واسه ساخت اینجور سازه هایی روی سیارات دیگه باشه. این دستگاه ها در اصل پرینترهای بزرگ سه بعدی هستن که در فضا کار می کنن و میشه حتی با کمک یکی از اونا چندین پرینتر سه بعدی دیگه رو ساخت. پس کافیه که تنها یه پرینتر کوچیک رو از زمین به فضا ببریم و بعد با کمک اون قطعات لازم واسه ساخت دستگاه مدنظرمان رو تولید و اونو مونتاژ کنیم و در مرحله بعد از اون واسه ساخت سازه های بزرگ تر استفاده کنیم.

ما الان مشغول پیشرفت این تکنولوژی هستیم اما فعلا آمادگی لازم واسه این کار رو نداریم هرچند که طبق چیزی که گفته شد این تکنولوژی رو پیشرفت می دیم تا در آینده واسه  ساختمون سازی در فضا ازش استفاده کنیم.

مردم چیجوری باید غذا تولید کنن؟

آدم با به کار گیری لامپای LED می تونه با بهره وری بالا غذا تولید کنه. ما تحقیقاتی رو انجام دادیم که نشون میدن نور ارغوانی بهترین گزینه واسه این منظوره؛ طیف خاص طول موج این نور شرایط مناسبی رو واسه رشد گیاهان جفت و جور میکنه. ما از روشای کشت هیدروپونیک (کشت در محیط آبی) و واسه این کار کمک می گیریم. حتی حالا مشغول انجام تحقیقی هستیم تا مشخص کنیم میشه گیاهان رو روی خاک این سیارات کشت کرد یا خیر که این فعلا در مرحله تحقیق قرار داره.

شک نداشته باشین در دو سال آینده مزارع فضایی کار خود رو شروع می کنن. ما به این غذا واسه فضانوردان نیاز داریم، ضمن اینکه کشت گیاهان در فضا بار روانشناسی زیادی رو واسه ساکنان آینده این سیارات به دنبال داره. این موضوع در ایستگاه فضایی بین المللی ثابت شده.

آب رو از کجا باید تامین کنیم؟

آب در فضا جفت و جوره اما باید استخراج شه. آب در واقع درون خاکه و باید با حفاری و کنار زدن خاک به اون رسید. در مرحله بعدی این آب باید تصفیه شه چون آلودگیایی رو در خود داره. پس این یکی از منابعیه که واسه تامین آب در اختیار داریم. اما اگه آب رو الکترولیز کنین به هیدروژن و اکسیژن تبدیل می شه که در واقع همون سوخت راکته.

آب سرچشمه حیاته و همزمان میشه اونو کلید انتقال به سیارات دیگه منظومه خورشیدی دونست. پس آب کلید همه چیزه. ما هم وقتی در فضا عملیاتای اکتشافاتی انجام می دیم به دنبال آب میگردیم.

زیستگاهای آینده چه ابعادی دارن؟

در اول امر دولتا از کشورای جور واجور دنیا به این سیارات جا به جایی مکان می کنن. درست همونطور که ایستگاه فضایی بین المللی داریم، فضانوردان رو هم با بودجه های تامین شده از طرف دولتا به فضا می فرستیم و اونا پیشتازان فضا هستن. این گروه شرایط و پایگاه های لازم واسه حضور باقی افراد رو هم آماده سازی می کنن و قبل اینکه جمعیت یه عالمه راهی فضا شن ثابت می کنن که همه پیش بینیا عملیاتی هستن. این افراد آموزشای زیادی رو دریافت می کنن تا واسه اداره پایگاه و محل اصلی قرار گرفتن خود با مشکلی روبرو نشن.

بعد از اینکه کارایی پایگاه به همه ثابت شد و مشخص گردید که مشکلی از این دید وجود نداره و همه چیز خوب انجام می شه درهای اون مرکز به طرف دیگه موجودیتای تجاری، مردم، توریستا، محققان، محققان و هرفرد دیگری که پول کافی واسه این سفر رو داره باز می شن. در مرحله بعد هم اون پایگاه به موجودیت تجاری تبدیل میشه.

پاسخی بگذارید

بستن منو