دانلود پایان نامه درباره نرخ بهره، بازار سهام

No Comments
دانلود پایان نامه

ه این که درآمد یا بهره معینی به دارایی تعلق می گیرد یا نه، دو حالت میتوان تشخیص داد. همچنین در حالت تعلق سود نیز میتوان دو حالت را در نظر گرفت. به عبارت دیگر، میتوان سه حالت زیر را در نظر گرفت:
?. دارایی سرمایه ای بدون درآمد نقدی
?. دارایی سرمایه ای با درآمد نقدی معین
?. دارایی سرمایه ای با بازدهی معین
خلاصه نتایج تعیین قیمت یک قرارداد با سررسید T و صادره بر دارایی سرمایه ای با قیمت S(0) درحالت های مختلف. (نرخ بهره بدون ریسک برای دورهTساله برابر با r است(.

جدول 2-1 : ارزش گذاری قرار دادها
دارایی پایه
قیمت قرارداد تحویل آینده و قراردادآتی
ارزش قرارداد تحویل آینده با قیمت توافقی K
دارایی سرمایه ای بدون درآمد
S(0)*exp(rT)
S(0)-K*exp(-rT)
دارایی سرمایه ای با درآمد نقدی معین I
(S(0)-I)*exp(rT)
S(0)-I-K*exp(-rT)
دارایی سرمایه ای با بازدهی معین q
S(0)*exp[(r-q)T]
S(0)*exp(-qT)-K*exp(-rT)

با این تقسیم بندی ها میتوان قیمت آتی صادره بر شاخص های سهام، ارزها، طلا و نقره را محاسبه نمود. هزینه های انبارداری را میتوان همچون درآمد منفی در نظر گرفت. در مورد دارایی های مصرفی، نمیتوان قیمت قراردادهای آتی را به صورت تابعی از قیمت نقدی و یا سایر متغیرهای قابل مشاهده بازار در نظر گرفت. در این قسمت از یک پارامتر دیگر به نام ثمرات رفاهی استفاده میکنیم. این متغیر میزان رفاه یا اطمینان خاطر مصرف کننده کالا را که حاصل از مالکیت کالاست، اندازه گیری می کند. مصرف کنندگان کالا معمولاً بر این باورند که مالکیت کالا منافعی دارد که مالکیت خرید قرارداد تحویل آینده فاقد آن است. این ثمرات رفاهی میتواند برخورداری از منافع ناشی از داشتن کالاهنگام کمبودهای محلی و ایجاد اطمینان خاطر بیشتر نسبت به استمرار و تداوم فعالیت تولیدی مصرف کننده باشد. میتوانیم با استفاده از مبحث آربیتراژی کرانه بالای قیمت آتی های داراییهای مصرفی را بدست آوریم، ولی نمیتوانیم معادلهای بین قیمتهای آتی و نقدی استخراج کنیم.رابطه بین قیمت قرارداد تحویل آینده با قیمت نقدی را میتوان در چارچوب مفهوم هزینه حمل بیان کرد. هزینه حمل معادل مجموع هزینه انبارداری و هزینه تأمین مالی یا بهره پرداختی برای تأمین دارایی پایه، منهای درآمد حاصل از آن است.در مورد دارایی های سرمایه ای وهمچنین در مورد دارایی های مصرفی، قیمت آتی ازقیمت نقدی بیشتراست. در مورد دارایی های سرمایه ای، این اختلاف نشان دهنده هزینه حمل است. در مورد داراییهای مصرفی، این تفاوت نشانگر اختلاف مقادیر هزینه حمل و ثمرات رفاهی میباشد.با فرض صحت مدل قیمت گذاری دارایی سرمایه ای (CAPM)، رابطه بین قیمت آتی و قیمت نقدی مورد انتظار بستگی به این دارد که بازده دارایی با بازده بازار سهام همبستگی مثبت یا منفی دارد. اگر دارایی مورد نظر با بازدهی بازار دارای همبستگی مثبت باشد، در این صورت قیمت قرارداد آتی کمتر از قیمت نقدی مورد انتظار خواهد بود. اما اگر این همبستگی منفی باشد، این گرایش خواهد بود که قیمت آتی بیشتر از قیمت نقدی مورد انتظار باشد. تنها در صورتی که مقدار این همبستگی صفر باشد، از لحاظ نظری قیمت آتی دقیقاً معادل با قیمت نقدی مورد انتظار خواهد بود]20[
2-3-5 پوشش ریسک با استفاده از راهبردهای معاملاتی قراردادهای آتی
در این قسمت درباره روش های متفاوتی که یک شرکت میتواند با اتخاذ یک موضع معاملاتی در قراردادهای آتی، ریسک قیمت یک دارایی را خنثی نماید، بحث.خواهیم کرد .اگروضعیت پوشش دهنده ریسک به گونه ای است که در صورت افزایش قیمت دارایی،صاحب سود و در صورت کاهش قیمت دارایی متحمل زیان خواهد شد، اتخاذ راهبرد پوشش ریسک در موضع پیش فروش مناسب است. اما اگر وضعیت پوشش دهنده ریسک به نوعی است که با کاهش قیمت دارایی، سود میبرد و در صورت افزایش قیمت دارایی متحمل زیان میشود، راهبرد پوشش ریسک در موضع پیش خرید مناسب خواهد بود. انجام پوشش ریسک، راهی برای کاهش ریسک است. پس نظر به مفهوم کاهش ریسک، راهبرد پوشش ریسک اصولاً باید توسط فعالان بازار مورد استقبال قرار گیرد. ولی در واقع، پاره ای دلایل نظری و عملی وجود دارد که شرکتها از راهبرد فوق استفاده نمیکنند. در سطح نظری میتوان گفت سهامدارانی که سبد متناسبی از اوراق بهادار -که دارای تنوع مطلوب است- نگهداری می نمایند، بسیاری از ریسک هایی را که یک شرکت با آنها مواجه است از بین می برند. لذا نیازی ندارند که شرکت این ریسکها را پوشش دهد. در سطح عملی میتوان گفت، اگر شرکت های فعال در یک صنعت خاصی از راهبرد پوشش ریسک استفاده نکنند، اگر شرکتی در آن صنعت بخواهد به تنهایی از راهبرد پوشش ریسک استفاده نماید، ممکن است به جای کاهش ریسک، با افزایش ریسک مواجه شود. همچنین یک مدیر خزانه داری از انتقاد سایر مدیران در صورتی که نتیجه عملیات در بازار نقدی سود آور و نتیجه عملیات پوشش ریسک زیان آور باشد، ممکن است وحشت داشته باشد. مهمترین مفهوم در پوشش ریسک، ریسک مبنا یا ریسک پایه است که برابر با تفاوت قیمت نقدی و قیمت آتی یک دارایی می باشد. ریسک مبنا، ناشی از عدم اطمینان پوشش دهنده ریسک نسبت به مقدار مبنا در تاریخ سررسید پوشش ریسک می باشد. معمولاً مقدارریسک مبنا برای دارایی های مصرفی بیشتر از دارایی های سرمایه ای است. نسبت پوشش ریسک، نسبت حجم موضع معاملاتی اتخاذ شده در قراردادهای آتی به مقدار ریسکی است که در معرض آن قرار دارد. استفاده از نسبت پوشش ریسک برای پوشش ریسک همو
اره بهینه نیست. اگر پوشش دهنده ریسک تمایل داشته باشد واریانس یک موضع معاملاتی را به حداقل برساند، نسبت پوشش ریسک متفاوتی، مطلوب خواهد بود. نسبت بهینه پوشش ریسک، برابر با شیب رگرسیونی است که تغییرات در قیمت نقدی و تغییرات قیمت آتی را مرتبط با هم نشان می دهد. قرارداد آتی شاخص سهام برای پوشش ریسک سیستماتیک در یک سبد سهام به کار می رود. تعداد قراردادهای مورد نیاز برابر است با حاصل ضرب بتای سبد در نسبت ارزش سبد به ارزش یک قرارداد آتی. همچنین می توان با استفاده از قرارداد آتی شاخص سهام، بتای یک سبد اوراق بهادار را بدون تغییر در سهام تشکیل دهنده آن، تغییر داد.هنگامی که قراردادهای آتی با سررسید طولانی تر از تاریخ انقضای پوشش ریسک وجود نداشته باشد، راهبرد معروف به جلو انداختن پوشش ریسک ممکن است مناسب باشد. این راهبرد عبارت است از ورود در چند قرارداد آتی متوالی. هنگامی که اولین قرارداد آتی به زمان انقضا نزدیک می شود، مسدود می شود و پوشش دهنده ریسک، همزمان وارد یک قرارداد آتی با سررسید ماهانه دیرتر میشود. به همین ترتیب با نزدیک شدن زمان انقضای قرارداد آتی دوم، قرارداد مزبور بسته میشود و پوشش دهنده ریسک وارد معامله قرارداد سوم با سررسید طولانی تر می شود. راهبرد جلو انداختن پوشش ریسک زمانی مناسب است که بین تغییرات قیمتهای آتی و تغییرات قیمتهای نقدی همبستگی نزدیکی وجود داشته باشد]20[
2-3-6 قرارداد اختیار معامله (Option)
اختیار معامله قراردادی دوطرفه بین خریدار و فروشنده است که براساس آن خریدار قرارداد حق (نه الزام و تعهد) دارد که مقدار معینی از دارایی مندرج در قرارداد را با قیمت معین و در زمانی مشخص بخرد یا بفروشد. ]20[ بنابراین براساس این قرارداد، دو طرف توافق می‌کنند که در آینده معامله‌ای انجام دهند. در این معامله خریدار اختیار معامله، در ازای پرداخت مبلغ معینی، حق خرید یا فروش دارایی مندرج در قرارداد را در زمانی مشخصی با قیمتی که هنگام بستن قرارداد تعیین شده است، به دست می‌آورد. از طرف دیگر، فروشنده قرارداد اختیار معامله، در مقابل اعطای این حق به خریدار با دریافت مبلغ معینی هنگام عقد قرارداد، براساس مفاد قرارداد، آماده فروش دارایی مذکور است. چنان‌که از تعریف قرارداد اختیار معامله پیداست، دارنده قرارداد (خریدار) در اعمال حق خود مختار است و به عبارت دیگر هیچ تعهد و الزامی ندارد و در صورت صرف‌نظر وی از اجرای قرارداد، مبلغی را که در ازای این حق، پرداخته است از دست می‌دهد. از طرف دیگر فروشنده در صورت خواست خریدار، مجبور به اجرای قرارداد است.
به طور کلی دو نوع اختیار معامله وجود دارد: اختیار خرید و اختیار فروش. یک “اختیار خرید” ، به دارنده آن، اختیار خرید یک دارایی در طول دوره زمانی معینی و با یک قیمت توافق شده می دهد. یک “اختیار فروش”، به دارنده آن اختیار فروش یک دارایی در دوره زمانی خاص و با یک قیمت توافق شده میدهد. در بازارهای اختیار معاملات، چهار موقعیت معاملاتی وجود دارد: یک موقعیت خرید اختیار خرید، یک موقعیت فروش اختیار خرید، یک موقعیت خرید اختیار فروش، یک موقعیت فروش اختیار فروش. به فردی که موقعیت فروش در یک قرارداد اختیار معامله را اتخاذ میکند، “صادر کننده” اختیار هم می گویند. در حال حاضر اختیار معامله بر روی دارایی هایی مثل سهام، شاخص های سهام، ارزهای خارجی، قراردادهای آتی و سایر دارایی ها، مورد داد و ستد قرار میگیرد.
هر بورس باید شرایط و ویژگی های یک قرارداد اختیار معامله را که مورد داد و ستد قرار میگیرد، دقیقاً مشخص نماید، به ویژه باید حجم قرارداد، زمان انقضای دقیق آن و قیمت توافقی مشخص و تعریف شود. در ایالات متحده آمریکا یک اختیار معامله به دارنده آن، اختیار خرید یا فروش صد سهم را میدهد. مهلت انقضای یک قرارداد در ساعت 59 : 10 بعد از ظهر می باشد. زمان دقیق تاریخ انقضا عبارت است از ساعت ?? : ?? بعد از ظهر اولین شنبه، بعد از سومین جمعه ماه انقضا. در هر زمانی میتوان اختیار معامله های با چندین سررسید مختلف را معامله کرد. قیمتهای اعمال، معمولاً با توجه به قیمت سهام، در فاصله های ?/ ? دلار، پنج دلار یا ?? دلار هستند. در هنگام آغاز معامله، معمولاً قیمت اعمال به طور منصفانه ای نزدیک به قیمت جاری سهام میباشد. با تقسیم سود نقدی، شرایط اختیار معامله سهام تعدیل نمی شود. لیکن تقسیم سود سهمی، تجزیه سهام و صدور حق تقدم، باعث تعدیل در اختیار معامله آن سهام می شود. هدف از این تعدیلات، این است که موقعیت معاملاتی خریدار و فروشنده قرارداد اختیار معامله با تقسیم سود سهمی، تجزیه سهام و یا صدور حق تقدم، دست خوش تغییر نگردد و ثابت باقی بماند. ]20[
اکثر بورس های اختیار معامله ها از وجود بازارگردان ها استفاده میکنند. بازارگردان یک اختیار معامله معین، فردی است که قیمت پیشنهادی خریدو قیمت پیشنهادی فروش آن اختیار معامله را در هر زمانی اعلام میکند. وجود ب بازارگردان ها باعث افزایش نقدینگی بازار میشود و تضمین میکند که دستورهای خرید و فروش همواره و بدون هیچگونه تأخیری میتوانند در قیمتهای معین اعمال شوند. بازارگردان ها سود خود را از اختلاف قیمت پیشنهادی خرید و فروش بدست میآورند. بورس محدوده این اختلاف را برای اختیار معامله های مختلف تعیین میکند.
فروشندگان اختیار معامله در واقع بدهکاران بالقوه ای هستند که لازم است حساب ودیعه یا اعتباری نزد کارگزار خود داشته باشند. در صورتی که کارگزار، عضو شرکت پایاپای اختیا
ر معامله ( OCC ) نباشد، بایستی یک حساب ودیعه، نزد یکی از اعضایOCC -که یک شرکت میباشد- نگهداری نماید. این بنگاه پایاپای نیز به نوبه خود یک حساب با OCC دارد. شرکت پایاپای اختیار معامله یا OCC مسئول ثبت و نگهداری تمام قراردادهای منعقده، کنترل سفارشات اجرا اعمال و غیره میباشد. تمام اختیار معامله ها در بورسهای سازمان یافته، داد و ستد نمیشوند. بسیاری از اختیار معاملات در بازارهای خارج از بورس و به طور مستقیم تلفنی معامله می شوند.مزیت اصلی اختیار معامله در بازار خارج از بورس در این است که میتواند توسط یک مؤسسه مالی طوری طراحی شود که احتیاجات یک مشتری خاص را به خوبی برآورده نماید.
شش عامل مهمی که قیمت قرارداد اختیار معامله را تحت تأثیر قرار میدهند، عبارتند از:قیمت فعلی سهام، قیمت توافقی (Strike price)، مدت زمان باقیمانده تا سررسید، نوسانپذیری قیمت سهام، نرخ بهره بدون ریسک و سود تقسیمی مورد انتظار در طول دوره عمر اختیارمعامله.
به طور کلی ارزش یک قرارداد اختیار خرید با افزایش قیمت فعلی سهام، زمان باقیمانده تا سررسید، نوسان پذیری و نرخ بهره بدون ریسک افزایش می یابد و با افزایش قیمت توافقی و سود تقسیمی مورد انتظار کاهش مییابد. همچنین به طور کلی ارزش یک قرارداد اختیار فروش با افزایش قیمت توافقی، زمان باقیمانده تا سررسید، نوسان پذیری و سود تقسیمی مورد انتظار افزایش مییابد و با افزایش قیمت فعلی سهام و نرخ بهره بدون ریسک، کاهش می یابد.
ما میتوانیم بدون در نظر گرفتن نوسان پذیری قیمتهای سهام، ارزش قراردادهای اختیار معامله سهام را محاسبه کنیم. برای مثال قیمت یک قرارداد اختیار خرید صادره بر روی سهام، همواره دارای ارزش کمتری از قیمت خود سهام است. به همین ترتیب مشابه قیمت یک قرارداد اختیار فروش صادره بر روی سهام، همواره دارای ارزش کمتری نسبت به قیمت توافقی قرارداد اختیار معامله میباشد.
ارزش یک قرارداد اختیار خرید صادره بر سهامی که سود پرداخت نمیکنند، همواره باید از رابطه زیر تبعیت کند:
Cmax(S(0)-K*exp(-rT) , 0)
که در آن S? قیمت سهام، K قیمت توافقی، r نرخ بهره بدون ریسک و T زمان باقیمانده تا سررسید است. ارزش یک قرارداد اختیار فروش صادره بر سهامی که سود پرداخت نمیکند نیز به صورت ذیل است:
max(S(0)-K*exp(-rT) , 0)
هنگامی که سودهای تقسیمی با ارزش فعلی D پرداخت میشود، کرانه پایین قیمت قرارداد اختیار خرید عبارت است از:
max(S(0)-D-K*exp(-rT) , 0)
و همچنین کرانه پایین قیمت یک قرارداد اختیار فروش، عبارت خواهد بود از:
max(K*exp(-rT)+D-S(0) , 0)
رابطه “برابری قیمت اختیار فروش- خرید”1 بین قیمت یک قرارداد اختیار خرید اروپایی صادره بر سهام، ( Ce ) و قیمت یک قرارداد اختیار فروش اروپایی صادره بر سهام، ، ( Pe ) در صورتی که سهام موردنظر سود پرداخت نکند، به صورت زیر است:
Ce + K*exp(-rT) = Pe + S(0)
برای سهامی که سود پرداخت میکند، این رابطه به شرح ذیل میباشد:
Ce + D + K*exp(-rT) = Pe + S(0)
رابطه برابری قیمت اختیار فروش-خرید، صرفاً در مورد قراردادهای اختیار معامله اروپایی بکار می رود. با این حال میتوان با استفاده از مبحث آربیتراژ کرانه های پایین و بالای قیمت های یک قرارداد اختیار خرید و یک قرارداد اختیار فروش از نوع آمریکایی را بدست آورد.
2-3-7 راهبردهای معامله با اختیار معامله
قسمت اعظم

دیدگاهتان را بنویسید