فعالیت‌های یادگیری در حوزه موسیقی

فعالیت‌های یادگیری در حوزه موسیقی

  • دانش‌آموزان دانش خود را درباره موسیقی فرهنگ‌های مختلف، انتخاب، ساخت صداها و بوجود آوردن قطعات موسیقی افزایش می‌دهند
  • نمونه‌های موزون و ملودی را شناسایی و تقلید می‌کنند
  • آوازها را به صورت تک‌خوانی اجرا می‌کنند
  • در تمرین‌های سرودخوانی شرکت می‌کنند
  • ساختارهای ساده در موسیقی را مورد شناسایی قرار می‌دهند
  • درباره آوازها و کارهای سازی که انجام داده‌اند، گفت و شنود می‌کنند
  • اصطلاحات موسیقی را در مواقع بحث درباره خصوصیات موسیقی به کار می‌برند
  • یک خصوصیت ویژه از قطعه موسیقی مورد علاقه را مورد گفت و شنود قرار می‌دهند
  • درباره شباهت‌ها و تفاوت‌های دو قطعه موسیقی مشهور بحث می‌کنند
  • درباره کاربردهای گوناگون موسیقی در زندگی روزانه گفت و شنود می‌کنند
  • مشخصات آوازها و سازها را در فرهنگ‌های مختلف مورد بحث قرار می‌دهند
  • خصوصیات برتر موسیقی را در یک نمایش ویدئویی، مورد توجه قرار می‌دهند
  • قطعات برگزیده آهنگ‌سازان را شنیده و درباره آن صحبت می‌کنند
  • سازهایی که در یک گروه محلی ارائه می‌گردد، توضیح می‌دهند(ورما[1]، 1995؛ به نقل از ملکی و قورچیان).

وزن و ریتم در پایه ششم

وزن، عنصر اصلی و اساسی پایه ای  هر نوع موسیقی در سراسر دنیاست. هنرموسیقی بسیاری از اقوام کهن جهان، فقط برپایه وزن های مختلف است و از نوا و نغمه در آن ها اثری نیست. در موسیقی مذهبی ایران، از جمله در مراسم عاشورای حسینی، تکیه عمده، روی وزن و سازهای کوبه ای است و جنبه نغمگی (ملودیک) خیلی کمتر مطرح است. آن چه که در درجه اول اهمیت قرار دارد، اشعار اخلاقی و عرفانی است که وزن آن ها هم پایه و منطبق با اوزانی است که توسط سازهای کوبه ای نواخته می شود. کودکان بایداز ابتدای تربیت شنوایی با انواع وزن ها و نیز انواع سازهای کوبه ای آشنا شوندو حتی خود نیز نمونه ابتدایی آن را بسازند. تربیت شنوایی در دوره آموزش ابتدایی، با آموزش وزن همراه است. عنصر وزن در سایر هنرهای کلامی و تصویری نیز وجود دارد. موسیقی ایران نیز مثل هر موسیقی دیگری، براساس وزن استوار شده است. تقسیم زمان به قطعات معین را وزن می نامند. ریتم؛ احساس حرکت در موسیقی است که تأکیدی قابل ملاحظه بر نظم یا وزن دارد و نیز اختلاف قوت و ضعف ضرب ها از آن درک می شود. موسیقی هر کشوری، وزن های مخصوص به خود دارد. تمام وزن ها با استفاده از یک نوع خط با نوشتن علامت هایی بر روی پنج خط حامل نشان داده می شوند. این خط و علامت های آن را ” نَت ” می نامند. در ایران تا حدود یک صد سال پیش که هنوز خط نَت به شکل امروزی وارد موسیقی ایرانی نشده بود، استادان موسیقی و به ویژه ضرب نوازان، وزن قطعه های موسیقی را با استفاده از وزن اشعارکلاسیک فارسی، وزن ترانه های محلی و … آموزش می دادند(نواب صفوی و دیگران؛ 1387؛ ص135).

  راه هایی واسه کنترل خشم؛ چه جوری نگذاریم خشم ما رو کنترل کنه 

 نمایش

اهداف نمایش

گوردون فایرکلو پاره ای از اهداف نمایش آموزشی را چنین ذکر می کند:

  • توسعه اعتماد به نفس.
  • تعالی بخشیدن به کلاس توسط لذت کار خلاق.
  • ایجاد جوی آرامش بخش، اما کوشا.
  • تأمین نظم و انضباط از طریق مباحثه و تمرین عملی.
  • توسعه تفکر منطقی از طریق بدیهه سازی های کاملاً سنجیده.
  • تحریک کودکان بوسیله ی تخیل یکدیگر و گسترش اطمینان به توانایی خودشان.
  • درک و فهم عواملی که به توصیف واقع گرایانه ی شخصیت آن ها کمک می کند.
  • گسترش حساسیت خلاق نسبت به انگیزه های گوناگون.
  • کسب تجربه ی ” تخیل” و در عین حال واقعی که در کارهای خلاق دیگری نظیر هنر و نویسندگی ارزشی عظیم داراست              (فایرکلو، 1367؛ ص16).

تأثیرات تربیتی نمایش

نمایش یک زندگی فرضی است که فرد خود را در جریان آن قرار می دهد. شرط لازم برای پذیرفتن این فرض، باور فردی است که خود را در قالب نقش قرار می دهد. هر چه او زندگی فرضی خود را بیش تر باور کند، شرایط را بهتر درک می کند، نقش را بهتر ایفا               می کند و این زندگی فرضی به زندگی واقعی نزدیک تر است. مبانی نمایش، دقت حواس، تخیل قوی، صدا و حرکات مؤثرند. برای این که کودکان ما صدای مستحکم و تأثیرگذار داشته باشند و بتوانند در شرایط مختلف، شدت، ضعف و حالات عاطفی آن را کنترل کنند و نیز حرکاتی سنجیده و موزون داشته باشندتا کلام آن ها را قوت و قوام بخشد، باید در بازی هایی هدف دار که برای این منظور طراحی شده اند، شرکت کنند.

  رای وحدت روش چیه؟ 

مربیان پرورشی و حتی معلمان دبستان با بهره گیری از روش « بازی های نمایشی » ، « نمایش عروسکی» ، « نمایش خلاق» ،                          « قصه گویی» ، می توانند بسیاری از مطالب و محتواهای تربیتی را به مخاطبان خود منتقل کنند. با توجه به وجودعناصر متنوع هنری، ادبی و ترکیبی در بافت هنر نمایش و نیز برخورداری از جاذبه های دیگر، به عنوان یک واسطه ی بسیار قوی می تواند در خدمت بسیاری از فعّالیّت های آموزشی و تربیتی مدارس قرار گیرد(کیومرثی، 1389: ص108).

عناصر اجرایی هنر نمایش

هنگامی که هنر نمایش را بررسی می کنیم، نقش یک نظام یا سیستم را در آن مشخص تر می بینیم. در واقع نمایش شامل اجزا و عناصری است که در ارتباط نزدیک ساختاری با هم هستند. اجزا و عناصر نمایش عبارتند از:

  • نمایش نامه: برای بهره گیری از روش نمایشی، به متن ادبی یا نمایش نامه ای نیاز است که یک نمایش نامه نویس آن را نوشته باشد. نمایش نامه ممکن است مکتوب نباشد، در این صورت معمولاً خط اصلی داستان یعنی آن چه که در ذهن کارگردان نمایش وجود دارد به صورت درجا و حضوری روی صحنه آورده می شودکه بدان بدیعه پردازی می گویند.
  • بازیگری: متن نمایشی یا نمایشنامه با سایر انواع ادبی مانند قصه و شعر تفاوت هایی دارد. مهم ترین این تفاوت ها آن است که نمایش نامه را به منظور اجرا می نویسند نه برای خواندن. پس بدیهی است که برای اجرای نمایش نامه به بازیگر نیاز است و بازیگر هم به دو وسیله ی عمده برای ایفای نقش خود احتیاج دارد: بیان وبدن.
  • چهره پردازی و لباس: معمولاً کمتر اتفاق می افتد بازیگر با قیافه و لباس واقعی خود ایفای نقش کندبه همین سبب، بازیگران پیش از حضور بر صحنه، لباس شخصیت مورد نظر را می پوشندو با گذاشتن صورتک یا ماسک برصورت، وبه کمک « چهره پردازی»            به شکل آن شخصیت در می آیند.
  • صحنه آرایی و نورپردازی: هر نمایش نامه دارای مکانی است که رویدادها در آن رخ می دهندنمایش به عبارتی « قید مکان» است که کیفیت ایجاد رویدادهای نمایش را توضیح می دهدو تفسیرمی کندو « فضا» و « حالت» رویدادها را معین می سازد. به این دلایل هر نمایش معمولاً به « صحنه آرایی » نیاز دارد و صحنه آرایی هم به نوبه ی خود مستلزم ” نور پردازی” است. نورپردازی دو منظور عمده را تحقق می بخشد: نخست آن چه را که بر صحنه می گذرد، روشن و واضح می سازد و دوم صحنه و بازیگران را، از نظر هنری            « زیبا و جذاب» جلوه می دهد.
  • کارگردانی: همه ی عنصرهای نمایش باید با یکدیگر هماهنگ و همساز و با ذهنیت خاصی تعبیر و تفسیر شوند. در نمایش بازیگران زیر نظر کارگردان به حرکت درآیندو متن نمایشی را زنده می کنند. کارگردان عناصر را با هم ترکیب می کند و همچنین خلاقیت و تبدیل اثر به یک کار هنری را به عهده دارد.
  • تماشاگری: تماشاگر، عنصر مهم هنر نمایش است. به عبارت دیگر، نظام هنر نمایش به منظور ارتباط و انتقال به تماشاگربه وجود می آید.
  • تماشاخانه: تئاتر یا تماشاخانه محلی است برای اجرای نمایش. تماشاخانه دارای دو بخش اصلی است: جایگاه بازیگران و جایگاه تماشاگران.
  • تهیه کنندگی: مجموعه ی فعالیت های نمایشی از نظر کارهای تشکیلاتی و مالی، نیازمند تدبیر، پشتیبانی و مدیریت است. (ناظرزاده کرمانی، 1369).
  طبقه بندی تعارضات زناشویی و نقش خانواده در بروز آن

[1] – Verma