سطوح آموزش کارکنان در سازمان های صنعتی 

اصول آموزش کارکنان

بهره برداری صحیح از مزایای آموزش کارکنان و تحقق اهداف سازمان مستلزم توجه به اصول زیر است:

  • آموزش باید در مراحل متفاوت شغلی کارکنان و مناسب با هر مرحله ارائه شود.
  • آموزش نه بصورت انفعالی، بلکه به شیوه های فعال و یا بهره گیری از روش های نیازسنجی همراه با دوراندیشی صورت گیرد و با نیازهای فردی و شغلی کارکنان مناسب باشد.
  • با این فرض که سواد نیز تاریخ مصرف دارد باید فرصت های آموزشی را به طور مداوم در اختیار کارکنان قرار داد.
  • آموزش کارکنان باید نظام مند باشد و با استفاده از آخرین روش ها و رعایت اصول مربوط، مراحل سه گانه برنامه ریزی، اجرا و ارزیابی را در بر گیرد.
  • لازم است از طریق ارجاع مسؤولیت و بررسی میزان تغییرات حاصله در رفتار و نحوه عمل کارکنان، اثربخشی آموزش آنان مورد نظارت و ارزیابی قرار گیرد.
  • اصول یادگیری در حین عمل و عمل در حین یادگیری را باید اساس فلسفه آموزش کارکنان قرار داد.
  • آموزش کارکنان باید هدفمند باشد(شناختی، نگرشی، مهارتی) باشد.
  • آموزش کارکنان را نباید هزینه دانست، بلکه باید آن را سرمایه گذاری محسوب کرد(جوادین،1381 ص 4).

2-2-7) سطوح آموزش کارکنان در سازمان های صنعتی  

سطوح آموزش در سازمان های صنعتی را می توان به صورت زیر طبقه بندی کرد:

  • آموزش خط مشی ها و رویه های سازمان: این آموزش ها برای کارکنان جدید الاستخدام توصیه شده و هدف از آن توجیه کردن و آشنا ساختن آنان با قوانین، مقرارت، رویه های مدیریت، ساختار سازمانی، محیط کار، تولیدات کارخانه یا سازمان می باشد. فلسفه آموزش توجیهی آن است که فرایند انطباق و سازگاری اولیه فرد با سازمان را ایجاد کند.
  • آموزش مهارت های خاص[1]: آموزش مهارت های ویژه به کارکنان باعث انجام دادن اثربخش تر وظایف شغلی می گردد. هدف های آموزش مهارت های خاص محدودتر از هدف های آموزش توجیهی است. در این جا هدف این است که فرد را برای احراز مشاغل بالاتر آماده سازد.
  • آموزش روابط انسانی[2]: این سطح از آموزش جنبه های بسیار متنوعی مانند خود آموزی و توسعه صلاحیت ها و شایستگی های درون فردی و درون گروهی را در بر می‌گیرد. آموزش روابط انسانی روی روابط افراد در محیط کار، احساسات و رفتار با دیگران تمرکز دارد. این آموزش نه تنها باعث آگاهی یافتن از نگرش های کارکنان نسبت به روابط درون گروهی و محیط کار می شود ، بلکه باعث افزایش بهره وری نیز می گردد، هم چنین به توسعه قابلیت های کارکنان از طریق کار گروهی منجر می‌شود و نهایتاً کارایی سازمان را بهبود می دهد.
  • آموزش چگونگی حل مسائل[3]: هر چه سازمان پیچیده تر شود به همان نسبت مشکلات درون سازمانی و درون گروهی و فردی نیز بیشتر می شود. یکی از روش های التیام بخشیدن به چنین مسایلی آموزش روش ها و تکنیک های حل مسأله به صورت تشکیل گروه های کوچک است. هدف از این سطح ایجاد فرصتی برای کارکنان جهت مقابله با مشکلاتی است که مدت ها آن ها را رنج می داده و القاء احساس قدرت غلبه بر آن مسایلی است که موجب مشارکت و افزایش تعهد و انگیزه کاری آن ها می شود.
  • آموزش سرپرستی و مدیریت: یکی دیگر از سطوح آموزشی که در سازمان های صنعتی از اهمیت ویژه ای برخوردار است، آموزش مدیریت و سرپرستی است. شغل مدیریت ترکیب یافته از سه دانش یا مهارت ادراکی، انسانی و فنی می با شد، ضمن این که شغل مدیریتی از یک سو عمومی و از سوی دیگر تخصصی است(بزاز جزایری، 1386ص 58).
  ۱۰ ماده غذایی که با افسردگی مبارزه می‌کنند

 

[1] – Special Skill Training

[2] – Human Relationship Training

[3] – Problem solving training