اموجی ها از کجا آمده اند، چقدر ضروری اند و چرا به یونیکد اضافه شدند؟
Arrow

اموجی ها از کجا آمده اند، چقدر ضروری اند و چرا به یونیکد اضافه شدند؟

شاید اموجیا (Emoji) رو میشناسین. شکلکای بامزه ای که الان در بیشتر گوشیا یا دست کم بعضی اپلیکیشنا -مثل واتس اپ- وجود دارن. اما این شکلکای باحال چه هستن؟ از کجا اومده ان و چیجوری به این سرعت و تا این حد محبوب و پرطرفدار شدن؟ به چه دلیل اموجی به سرعت در استاندارد یونیکد جای خود رو پیدا کرده و چندین سوال دیگه که ممکنه براتون پیش اومده باشه.

در ادامه مطلب داستان ظهور این شکلکای دوست داشتنی رو می خونید.

اوایل ماه جاری میلادی، کنسرسیوم یونیکد (مجموعه ای غیرانتفاعی که اعضایی مثل اپل، گوگل، آی بی ام، مایکروسافت و خیلی از شرکتا و سازمانای شناخته شده از اعضای اون هستن)، نسخه جدیدی از استاندارد یونیکد رو تصویب کردن که ۲۵۰ اموجی جدید واسه وسایل کاربران از جمله موارد تاییدی اون بود. اموجیایی مانند گلف باز، موتورسیکلت، چتر در کنار ساحل و … بعضی از موارد تاییدی بودن. اما به چه دلیل این اموجیا انتخاب شدن و بقیه نه؟

جواب ساده به این سوال اینه که هیچ کدوم از این ۲۵۰ شکلک جدید از طرف فرد یا آدمایی خاص انتخاب نشده ان. در واقع هیچ کمیته ای واسه تعیین و تکلیف در مورد انتخاب شکلکای کیبرد اموجی وجود نداره! در واقع اموجی فقط یه سری کد هستن که کارکترهایی خاص رو در تلفنای هوشمند، تبلتا و کامپیوترها نمایش میدن. واسه درک این موضوع باید کمی به عقب و مشکلات مربوط به تطبیق درک کارکترها در وسایل جور واجور برگردیم.

اولین موردی که باید در مورد کامپیوترها بدونیم اینه که اونا واقعا درک صحیحی از کارکترها و نوشته ها ندارن. کامپیوترها فقط اعداد رو می فهمن. مثلا وقتی که شما یه اس ام اس واسه دوستتون ارسال می کنین، گوشی شما کلمات و حروف رو به اعداد (بخونین بیت و بایتا) تبدیل می کنه و بعد اونا رو می فرسته . در مقصد، این اعداد دوباره به کارکترهای مربوطه تبدیل شده و به نمایش در میان.

این سیستم یونیکد نامیده می شه. سیستم استانداردی که واسه تبدیل اعداد به کارکترها تعیین شده و به شما اجازه میده از یه آیفون واسه یه تلفن اندرویدی اس ام اس یا پیام چندرسانه ای بفرستین. نوشته ها همه به صورت یکدست در تموم دستگاه ها نشون داده می شن. البته با فونت و اندازه متفاوتی که در هر وسیله مشخص شده. اما معانی یکی هستن.

کنسرسیوم یونیکد، نمادهای بین المللی زیادی رو تصویب کرده و واسه هر یک کدی خاص اختصاص داده. همه کامپیوترها و وسایل الکترونیکی که از یونیکد پشتیبانی می کنن، با دریافت هر کدوم از کدها، کارکتر مربوطه رو نمایش میده. حروف اصلی زبانا، اعداد و علائم نگارشی بخشی از این کارکترها هستن. اما یونیکد فقط اونا رو شامل نمیشه. علائم مخصوص، یا کارکترهای آوایی در چینی، پیکتوگراما و اموجیا هم جزو مواردی هستن که در یونیکد تعریف شدن.

البته هر نماد یا کارکتری نمی تونه به یونیکد اضافه شه. مارک دیویس رئیس کنسرسیوم یونیکد در این باره میگه: بزرگترین رقابت بر سر اراده کردن در مورد تشخیص یه نماد به عنوان کارکتری قابل گسترش در یونیکد، تنها وسعت کاربری اون در ارتباطات نیس؛ اما اینطور هم نیس که شما یه نماد واسه شرکت یا سازمانی طراحی کنین و بعد اونو واسه ثبت در یونیکد پیشنهاد کنین. شما باید ثابت کنین که نبود وجود نماد یا آرم مربوطه در یونیکد، مشکل بوجود میاره و در ارتباطات گروهی بزرگ یا مهم مشکل بوجود میاره. و حتی اگه بتونین اینجور موردی رو اثبات کنین، ممکنه چند سال طول بکشه تا درخواست تون قبول و نتیجه اثبات اونو در عمل ببینین.

مثلا، کارکترهای زبون هیروگلیف که واسه هزاران سال زبون مصریان باستان بوده و مدتها از طرف علم پژوهان زیادی مورد تحقیق بود، فقط سه ساله که به یونیکد اضافه شده.

با در نظر گرفتن معیارهای اشاره شده، شاید اضافه شدن یه مجموعه بزرگ از اموجیا در یونیکد کمی غیرقابل قبول به نظر برسه. اموجیا جالبند، اما اونقدر هم لازمن؟ جواب به طور قطع مثبته.

اموجیا واسه ارتباطات انسانی لازم ان. با این پیش زمینه، شاید توضیح اینکه به چه دلیل یونیکد نماد هات داگ، یه روح سرگردان و … رو خیلی راحت قبول کرده، آسون باشه. اموجیا ثابت کردن که لازم ان.

در واقع اموجیا تا قبل از سال ۲۰۱۰ به صورت رسمی در یونیکد به حساب نمی اومدن. اونا نمادهایی رنگی و جذاب بودن که از سال ۱۹۹۸ بخشی از فرهنگ ارتباطی تلفنی ژاپنیا رو تشکیل می دادن. در اون زمان ژاپنیا از نرم افزاری محلی روی تلفن هاشون استفاده می کردن که بتونن از اموجیا استفاده کنن. در مدت کوتاهی میلیونها تلفن در ژاپن به وسیله اپراتورها به صورت پیشفرض به نرم افزارهایی که کتابخونه ای بزرگ از اموجیا رو در خود داشتن، مجهز شده و به بازار عرضه شدن.

اما مشکل از اونجا شروع شد که تلفنای خارج از ژاپن، درکی از اموجیا نداشتن. به این خاطر که اموجی هنوز بخشی از یونیکد نبود و فقط واسه تلفنای ژاپنی و اونم با به کار گیری نرم افزاری محلی قابل فهم بود. یعنی اگه یه ژاپنی با گوشی اش واسه دوست آمریکایی اش پیامی شامل اموجی می فرستاد، کارکتر اموجی در تلفن مقصد دیده نمی شد یا نامفهوم بود. شاید شمام در صورت داشتن گوشیای سونی اریکسون -که چند سال پیش در بازارهای ایران وجود داشتن،- اینجور تجربه ای رو داشتین. در این صورت اگه پیامی شامل شکلکای اختصاصی گوشی سونی اریکسون تون، واسه دوستی که گوشی نوکیا داشت می فرستادید، اون چیزی دریافت نمی کرد!

در سال ۲۰۱۰ که یونیکد به نسخه ۶٫۰ پیشرفت کرد و کتابخونه ای شامل ۷۲۲ اموجی رو -که بیشترین استفاده رو در میان سه اپراتور اصلی تلفنای همراه در ژاپن داشتن- اضافه کرد. یونیکد اما هیچیک از کارکترها رو طراحی نکرد. در واقع اموجیا از گوشی ای به گوشی دیگه کمی در طراحی متفاوت بودن. چون که اموجیا مثل حروف هستن. همونطور که حروف رو میشه در وسایل جور واجور با فونتا و سایزهای متفاوت دید، اموجی هم در وسایل جور واجور ظواهر متفاوتی دارن. بر خلاف بقیه نمادهای عادی که در مورد مراحل و قوانین اضافه شدنشون به یونیکد بحث شد، اموجیا بخاطر استفاده فراگیرشان در ژاپن به استاندارد یونیکد اضافه شدن تا در بقیه نقاط دنیا هم کاربران بتونن از اونا استفاده کنن.

آخرین نسخه اموجیا در نسخه ۷٫۰ یونیکد اضافه شدن. واقعیت اینه که اضافه شدن اموجی به یونیکد، مانند اضافه شدن یه حرف جدید به حروف الفباست.

در آخر همه باید بدونیم که نبود وجود اموجی در یونیکد، شکافی عمیق در ارتباطات ما بوجود میاره. هر چند که ممکنه واسه ورودشون به ارتباطات رسمی مون هنوز آماده نباشیم، اما نبود اموجیا به مانند نبود وجود یکی از حروف الفبا در ارتباطات متنی روزمرهٔ ما مشکل بوجود میاره.

پاسخی بگذارید

بستن منو